~CTY Thailand Summer Camp 2006~

...เคยได้ยินชื่อนี้กันมาบ้างรึเปล่า? สำหรับฉันแล้วมันทำให้ฉันนึกถึงภาพวันเวลาเก่าๆ ความทรงจำดีๆ และผู้คนมากมาย

...มันเพิ่งผ่านมาได้ไม่นาน ฉันจึงอยากบันทึกมันเก็บไว้ก่อนที่ฉันจะไม่สามารถจำมันได้อีก...

...และเพื่อนให้ทุกคนได้รู้ความคิดความรู้สึกที่มีของฉัน...

-*-*-*-*-*-*-*-*-*-

คนเราเกือบทุกคนตกอยู่ในนรกที่ร้อนรุ่มด้วยไปเผาจิตใจ หากเรากำใจไฟนั้นทิ้งโลกเราก็จะเหมือนสวรรค์ แต่ก็เป็นเรื่องยากที่เราจะกำจัดไฟนั้นทิ้งดั่งพระพุทธองค์ได้ แต่เราทำให้ไฟนั้นเบาลงได้ด้วยการ "ให้อภัยซึ่งกันและกัน" ไม่ใช่เรื่องน่าอายถ้าเราจะให้อภัยซึ่งกันและกันถ้าเราทำได้เราก็จะอยู่ร่วมกันได้อย่างมีความสุข
การดับไฟเผาใจคนนั้นยากนัก ยากกำจัดแต่ง่ายเบาลงหนา
แต่ว่าเรานี้ไม่ต้องใช้วิชา เบาไฟนั้นด้วยการให้อภัย

คุณค่าของเวลา

ถ้าถามว่าสิ่งที่มีค่าที่สุดของมนุษย์คนเราคืออะไร ทุกคนคงตอบได้เหมือนกันเลยว่าเวลา เวลาไม่มีตัวตน ไม่มีรูปร่างที่แท้จริงและไม่สามารถตีเป็นมูลค่าได้ ในปัจจุบันหลายคนคิดว่าเวลาไม่สำคัญเท่าเงินแต่ถ้าไม่มีเวลาโลกนี้ก็คงหยุดอยู่เช่นนี้ตลอดกาล
ถ้าฉันสามารถขออะไรได้อย่างหนึ่ง ฉันก็จะขอเครื่องย้อนเวลาย้อนไปเก็บเอาความสุขที่ผ่านมา จะย้อนไปแก้ไขอดีตที่ผ่านเลย ไปทวงเวลาที่เสียไปฟรีๆ กลับมาใช้อีกครั้ง กลับไปอยู่กับคนที่รักที่เราเคยอยู่ด้วย กลับไปแก้ไขสิ่งที่ผิดพลาด แล้วเราทุกคนก็จะไม่พบกับการแยกจาก
ในค่าย CTY แห่งนี้ ฉันได้พบความสุข พบเพื่อนและมิตรภาพอันดี พบความรักแบบพี่กับน้อง ได้พบอะไรหลายๆอย่างที่ไม่เคยได้พบที่ไหนเลย ฉันจะย้อนเวลากลับไปแก้สิ่งที่ฉันทำผิดพลาด กลับไปทวงความสุข ที่อยากได้รับ กลับไปชดเชยเวลาที่ไม่ได้ใช้ กลับไปพบกับความสุขในมิตรภาพที่มีวันแรกที่มากับวันนี้ที่ต้องจาก มันต่างกันราวฟ้ากับดินเลย วันแรกที่มาอยากให้เวลาผ่านไปรวดเร็วเพื่อจะได้กลับบ้าน ใช้เวลาอย่างไม่คุ้มค่า ที่ให้เวลาผ่านไปโดยเสียเปล่า ร้องแต่อยากกลับบ้าน แต่พอมาวันนี้ น้ำตาที่ไหลออกมากลับเป็นน้ำตาที่เสียใจเพราะไม่อยากลาจาก เสียใจที่ทิ้งเวลาไปอย่างไม่มีคุณค่า ไม่อยากกลับ อยากอยู่ต่อ อยากได้รับความสุขอย่างนี้ตลอดไป ฉันก็ไม่เข้าใจตัวเองอยู่เหมือนกันว่าทำไมเป็นแบบนี้ พอมาถึงวันนี้วันที่รู้ว่าวันพรุ่งนี้ต้องจากไกลกันน้ำตาก็ไหลออกมาอย่างไม่ทันตั้งตัวตอนนี้ยังคิดอยู่เลยว่าอยากมีเครื่องย้อนเวลาสักเครื่อง ฉันรู้สึกดีใจที่ตลอดเวลาที่ผ่านมา เราได้มาที่ค่ายแห่งนี้ เราโชคดีที่ได้มาเรารู้จักเพื่อนๆมากมาย ได้รู้จักครูหลายๆคน ที่นี่สอนสนุกมาก ไม่อยากให้ที่นี่เป็นค่ายแต่อยากให้ที่นี่เป็นโรงเรียน ให้ได้เรียนที่นี่ตลอดไป ตอนนี้ฉันรู้ซึ้งถึงคุณค่าของเวลาแล้วว่ามันก็คล้ายกับสายน้ำที่ไม่มีวันไหลกลับ คงมีแต่รอให้มันไหลวนมาอีกครั้ง แต่ก็ไม่เหมือนเดิม คงต้องรอมาแก้ไขในปีหน้า ที่ไม่รู้ว่าจะได้มาอีกหรือเปล่า นี่ถ้าเป็นค่ายอื่นในจังหวัดคงไม่เสียใจขนาดนี้ แต่ที่นี่เป็นค่ายระยะยาวและทุกคนที่มาก็ไม่ได้มาจากที่เดียวกันทุกคนมาจากหลายถิ่นฐานและมาพบกันที่ค่ายแห่งนี้ ค่าย CTY
สุดท้ายก็คงทำได้แต่เขียนกลอนเป็นกำลังใจให้ตัวเอง คนที่อ่าน และคนที่ได้ฟังว่า
จงสู้ไปหนักแค่ไหนใจอย่าท้อ จงอย่ารอความหวังเพราะมันสาย
จงเดินตามความฝันอย่าให้มลาย แล้วสุดท้ายจะพบกับสิ่งที่ดี
แม้จะมีอุปสรรคและขวากหนาม จงพยายามทำให้ดีอย่างที่หวัง
ความตั้งใจจะกลายเป็นพลัง ทำให้ฝันของเธอนั้นเป็นจริง

ปล.ถ้าเธออยากจะร้องไห้ก็ร้องให้หมดในวันนี้ เพราะตั้งแต่พรุ่งนี้เป็นต้นไปเธอจะต้องไม่ร้องอีก เพราะการร้องไห้ทำให้เธอเสียเวลาไปโดยเปล่าประโยชน์

-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-

นี่คือเมลที่เฟิร์นส่งมาเมื่อเห็นฉันจึงอยากจะแสดงความคิดเห็นของฉันบ้าง....

To be continue in CTY ThailandSummer Camp 2006 (ต่อ)